Άρθρο του κ. Ιωάννη Μπαρκαγιάννη στο Magazino “Με Το Δικηγόρο”
Στον Ποινικό Κώδικα, συγκεκριμένα στο άρθρο 363, στοιχειοθετείται το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης, το οποίο έχει ως εξής:
«Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον εν γνώσει του ψευδές γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών και χρηματική ποινή και αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή. Στην έννοια του τρίτου δεν περιλαμβάνονται δημόσιοι λειτουργοί ή υπάλληλοι που λαμβάνουν γνώση των ισχυρισμών για τα δυαδικά μέρη, κατά την ενάσκηση καθήκοντος στο πλαίσιο πολιτικής, ποινικής ή διοικητικής δίκης.»
Έπειτα, της τροποποίησης του Ποινικού Κώδικα με το Ν. 5090/2024, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ από 01.05.2024, στη διάταξη του άρθρου 363 προστέθηκε το εδ. β, στο οποίο διευκρινίζεται πλέον ρητά ότι δημόσιοι λειτουργοί ή υπάλληλοι, κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους, στο πλαίσιο πολιτικής, ποινικής ή διοικητικής δίκης, εξαιρούνται από την έννοια του τρίτου.
Περαιτέρω, με τον ίδιο νόμο καταργήθηκε το άρθρο 362, το οποίο αφορούσε στο αδίκημα της απλής δυσφήμησης, με αποτέλεσμα τον περιορισμό του αξιόποινου χαρακτήρα του αδικήματος μόνο στον εν γνώση ισχυρισμό ή διάδοση του ψευδούς γεγονότος.
